نگرش ایدئولوژیکی به رسانه قدرتمندترین چالش دموکراسی و عدالت
نقش رسانه در گردش اخبار و اطلاعات، تحلیل رویکردهای ایدئولوژیکی، نقد کارکرد نظام قدرت، مبارزه با هر نوع انحصار و اقتدارگرائی و جلوگیری از تجمیع قدرت و ثروت در دست عده ای خاص سبب شده تا این نهاد را رکن چهارم دموکراسی نامیده و هر نوع تلاش برای محدودیت در این حوزه ادعای دموکراتیک و عدالت گستری را رد می کند.
آزادی دسترسی همه هویت ها به رسانه و توزیع بدون تبعیض منابع حمایتی در کشورهای چند هویتی معتبرترین ابزار سنجش وجود عدالت در ساختار قانون و قدرت است. روز دولتی خبرنگار بهترین فرصت برای نقد رویکردهای رسانه ای حکومت است، بنابراین امیدواریم نظام حکمرانی در این روز ظرفیت پذیرش نقد خود را افزایش داده و به حرمت این روز حرمت منتقد را نگه دارد نه اینکه آن را به پرونده وی افزوده و در اولین فرصت حسابش را کف دستش بگذارد.
ایدئولوژیک بودن نظام قدرت ایران سبب ایجاد حق انحصار رسانه ای برای حاکمیت شده و سایر هویت ها را در حاشیه توزیع منابع و امکانات این عرصه قرار داده و در توزیع سهم اندک آنها هم دخالت می کند به طوری که یا در دست وابستگان به حکومت قرار گرفته و یا به افرادی رسیده که اهلیت فعالیت در این حوزه را ندارند.
محرومیت هویت کوردی از تمام منابع رسانه ای ایران معتبرترین سند برای رد ادعای عدالت و دموکراسی است زیرا با وصف برخورداری از همه پارامترهای استقلال هویتی از قبیل زبان، ادبیات، جغرافیای تاریخی، لباس، موسیقی و نیای مشترک و قرار گرفتن در ردیف ۵ هویت غنی برتر دنیا، از هر نوع سهم در رسانه های ملی و حکومتی محروم است.
این در حالی است که کوردها بنیان گذار فرهنگ و تمدن ایران زمین بوده و از سابقه ۵ هزار ساله در حراست از مرزها و همزیستی با مللی هستند که چند هزار سال بعد از آنها وارد این دیار شده و آثار نقش هویت کوردی در شکل گیری یا تکامل همه فرهنگهای موجود در ایران زمین کاملا مشهود و غیر قابل انکار است.
قرار گرفتن صدا و سیما در انحصار ایدئولوژی حاکمیت و فرهنگ فارسی، ایجاد محدودیت برای دسترسی اندیشمندان و تشکلهای فرهنگی کورد به رسانه های مکتوب و دیجیتالی و محرومیت هویت کوردی از همه منابع حمایتی موجب تقویت حس «خود بیگانه پنداری» در جامعه کوردها شده است.
شدت انحصارطلبی رسانه در ایران چنان بالاست که اگر همت بزرگان کورد، مراکز فرهنگی خودساخته، رسانه های ماهواره ای کوردی و فضای مجازی نبود، ساختار فرهنگی کوردها در ایران با آسیب های نابود کننده روبرو می شد زیرا فرهنگ های بهره مند از امکانات بی رحمانه در این فضا فعالیت کرده و سایر هویت ها را نشانه گرفته اند.
تا زمانی که این شرایط در فضای رسانه ایران حاکم باشد، شعارهای «کورد اصیل ترین ایرانی»، «کوردها مرزداران غیور» و «کردستان سرزمین فرهنگ و هنر» تنها خوراک سخنرانی ها بوده و هیچ انگیزه و امیدی در کوردها خلق نخواهد کرد.
کوردها از ۵۵۱ قبل از میلاد که خائنین داخلی حکومت ماد را به هخامنشیان واگذار کرد تاکنون با هر نوع ستم و تبعیض ساختند به این امید که روزی حقوق هویت آنها به رسمیت شناخته شده و دستمزد حراست از مرزها و مزیستی با سایر ایرانیان را دریافت می کنند اما گذشت ۱۴۷۶ سال از این امیدواری و نرسیدن به مطالبات و سرکوب حق خواهی آنها کم کم دارد به آستانه ایران گریزی می رسد.
یکی از راههای جلوگیری از شکل گیری این پدیده اجرای عدالت در توزیع منابع و آزادی رسانه است، در غیر این صورت نه با این روشها می توان هویت کورد را نابود کرد و نه وجود چند نفر خودباخته و چاپلوس کورد در بدنه حاکمیت می تواند شما را به هدف برساند.
صدیق مینایی-روزنامه نگار
