
بشر از بدو پیدایش تا به امروز مدام محتاج کلمات و واژه هایی بوده است تا بندر در هم ریخته سلولهای عصبی اش را به ساحل آرامش رهنمون شود و همین نیاز او را وادار کرد تا کلام را جلا داده و با اشعاری دلنشین آمیخته و آواز کند و این معجزه یعنی آواز کلام بر روان بشر چنان تاثیری دارد که با هیچ علم و فنی قابل کنکاش و جراحی نیست، کلامی که از دهان شگفت انگیزترین موجود هستی و والاترین خلقت پرودگار یعنی زن میلاد می یابد.
موجودی خالق ترانه ای بی پایان و شعری بی انتهاست و کلامی بنام لالایی که گویی سحرانگیزترین جادوی حهان است ترانه وار از لبان او مترنم شده و شعله های مهربانی و عاطفه را در نهاد کودک به ودیعه میگذارد.
اری لالایی این گهواره گمشده ی تمدن امروز در هاله ایی از بهت و ناباوری گویی در رستاخیز انسانی گم شده و سرچشمه های جوشان آن بر لبان زنان این عصر در انجمادی بی پایان به صلیب کشیده شده است.
در عصر فضا پیماهای غول پیکر، در روزهای تدفین عاطفه، و در شبنامه های اندیشه انسان امروز آنچه هنوز هم خلا بزرگی است. مرگ لالایی در نی نی چشمان فرشته های اسمانی در عصر مادران تکنولوژی مبشر کودکانی خواهد بود که الفبای مهربانی را با در ضرب المثلهای دیرین در خاطرات پیران قوم و در لابلای کتابهای قصه ها باید به جستجو بنشینند.
راستی چرا چنین شد ؟ چرا نسل عصر رباتهای دلقک با این تراته های مهربانی قهرند ؟ چرا زنان امروز پیراهن لالایی را در چمدان خاطرات مادر بزرگها پنهان کرده و جسارت آوازش را ندارند.
چه نازنین روزهایی بود که در کوچه پس کوچه های سنندج از پنجره نیمه باز خانه ایی صدایی دلنشین قصه دلتنگی عشق و دلدادگی را در گوش دلنبدش چونان نوای باران در کویر می بارانید یا کمی آنسو تر در خانه ایی گلین از گوشه ی باز هواکش نوای مادر بزرگ قصه ی ما بود که از رشادت، بزرگی، وطن پرستی، غیرت و مردانگی اجدادش با طراوتی مادرانه حماسه خوانی کرده و روح و روان کودکان آن عصر را با این واژه های ارزشی آشنا کرده و به او به گاه شیر دادن می آموخت زندگی تنها خوردن و آشامیدن و ازدیاد نسل نیست. عشق، مهربانی، عاطفه، جسارت، لوطی گری و حرمت میوه های باغ زندگی هستند از این رو آنچه که امروز ما به آنها افتخار کرده و نامشان را به بزرگی یاد میکنیم میوه های عصر لالایی و معرفتنند.
اگر به تقویم پنحاه سال گذشته نظری گذار بیندازیم پی خواهیم برد که در پنجاه بهار گذشته شکوفه های نامدار چه نادر و کمیابند و فصلهایش بیشتر زمستانی و منجمد بوده است. چرا باید فقط به مشاهیر پنجاه شصت سال گذشته ببالیم آیا آنها خاکی نبودند چرا دیگر از ظهور و میلاد بزرگان خبری نیست. آیا آنها عاشقانه زیستند و ما در نمایش عشق بازیگران اجیر شده هستیم تا ادای عاشق را بر صحنه زندگی بازی کنیم.
آیا گمشدن لالایی مادرانه در ترانه های بانوان این عصر میتواند عامل این بی مهری باشد در عصری که برادر با برادر در ستیز و قبیله بی معنا و همخونی قصه ی فراموش شده ی لای روزنامه هایی است مچاله شده که فاتحه اش را خوانده اند.
آنچه روحم راآ میدهد غربتی است که نسلهای آینده در قاب خاطرات باید به دنبال عاطفه و مهربانی و همخونی روزها را خمیاز بکشند.
امید دستانی میلاد یابد تا این گهواره گمشده دلنشین لالایی را بحرکت درآورده و کودکان فردا با تبسمی از عاطفه در لالایی مادران خویش بیاموزند آنچه را که عاری از کینه و عداوت است. به امید ان روز لالا گل پونه دنیا این جور نمی مونه
ایرج بهرام نژاد




