
در عصر اتصال و دانایی، جایی که جنبشهای جهانی حمایت از حقوق زنان، از چهارگوشه جهان طنینانداز شده و فضای مجازی به ابزاری قدرتمند برای روشنگری، آگاهیبخشی و شناساندن قوانین و حقوق اساسی زنان ( بهویژه در جوامع خاورمیانه و ایران ) تبدیل شده است، پارادوکسی تلخ و هولناک، وجدان جمعی ما را به چالش میکشد.
همگام با این موج امیدبخش آگاهی، هر روزه اخباری دردناک و سهمگین از قتلهای خشونتبار و زنکشی ، جامعه را میلرزاند. این رویدادهای تلخ، زنگ خطری جدی را به صدا درمیآورند که پرسشی عمیق و هراسانگیز را پیش روی ما مینهند: چگونه است که با وجود گسترش ظاهری سطح سواد و آگاهی، تابآوری اجتماعی و احترام به حق حیات و کرامت انسانی، تا این حد تنزل یافته و به مرزهای نازل خود رسیده است؟
این سقوط اخلاقی، فارغ از هر توجیه و دلیل فردی یا اجتماعی برای ارتکاب چنین جرایمی، جامعه را در بهتی عمیق فرو برده است. همگان را به تأملی واداشته تا از خود بپرسند: «چه بر سر جامعه ما آمده است؟» و «این سیر قهقرایی خشونت، تا کجا پیش خواهد رفت؟»
این وضعیت، تنها یک بحران امنیتی نیست؛ بلکه نشاندهنده یک زخم عمیق فرهنگی و یک بحران انسانیت است. گویا سازوکارهای کنترلکننده خشم و مدارای اجتماعی در سایهای از بیتفاوتی، نادیده گرفته شدن قوانین، و نهادینه شدن برخی خشونتها، توان خود را از دست دادهاند.
اکنون زمان آن فرا رسیده که فراتر از حیرت و تأسف، به بازتعریف ریشهای ارزشهای انسانی، تقویت جدی قوانین حمایتی، و اجرای بدون اغماض آنان بپردازیم. باید پرسید آیا آگاهی به تنهایی کافی است، یا جامعۀ جهانی و هر یک از ما به عنوان اعضای آن، به اقدامی جهادی برای تغییر این روایت غمانگیز نیاز داریم؟ آیندهای که در انتظار ماست پاسخی است که ما امروز به این پرسش ها میدیم
نشمیل علیمرادی/سنندج




