
برای دیار لالایی، دیار هۆره و چەمەری، سرزمین مقاومت، شرف و هنر
در زلزله کرمانشاه، مردم مناطق کُردنشین، با همراهیشان این دیار کهن را پایتخت زندگی و عزت و همدلی کردند و با این اقداماتشان زلزله را برای همیشه تاریخ شرمنده کردند و عشق و همبستگی را به برای فرزندان و آیندگان این دیار به ثبت رساندند.
شامگاه روز یکشنبه ۲۱ آبان ماه سال ۱۳۹۶ (نه سال پیش) زلزله ای به بزرگی ۷.۳ ریشتر در عمق ۱۰ کیلومتری زمین و در منطقه ازگله ثلاث باباجانی کرمانشاه، سرپل ذهاب و چند نقطه دیگر این دیار کُردنشین به وقوع پیوست که سبب کشته شدن حدود ۵۰۰ نفر و زخمی و مصدوم شدن هزاران نفر از هموطنان گردید.
بروز حوادث و مصیبتی تلخ مانند زلزله ویرانگر است و عزیزانت را می برد، زخمی و خانه به دوشی و آوارگی برجای می گذارد و با خرابی و ویرانی همراه است. درد و رنج و بی کسی به بار می آورد و این مصیبت، مشقت، غم و خانه به دوشی را مردم کرماشان به نوعی دیگر در زلزله آن سال با پوست و استخوان و وجود احساس کردند و ضمن تجربه این تلخی فراموش نشدنی، آن را با همه وجود لمس کردند، گریه کردند، رنج کشیدند، لالایی خواندند، روله رو کردند،…آه کشیدند و الحق بسیار سخت تحمل کردند این آه و ناله های سوزان و دردآور را…
کرمانشاه دیار غمگین آن سال، سرزمین سر به آسمان کشیده از دل تاریخ، دیار مردان و زنان اهل عشق و هنر، مردمان سلحشور و با غیرت این غم را هم تاب آوردند مانند تمام دردهای دیگرشان و الیتام دادند پیکره زخمی این تن رنجور بیستون و دالاهو را….
اما یادمان باشد حس خداپسندانه، بشردوستانه و نوع دوستی و میهن پرستی از غم دردها و رنج ها بسیار می کاهد و این ارزش و مهم واقعاً خالی از عشق و زیبایی نیست و ستودنی است. نوعدوستی، همدلی و اشتیاق مردم ایران در کمک به زلزله زدگان کرمانشاه سرمایه ای ارزشمند و بی پایان بوده و هست و انسجام و همبستگی و وحدت آحاد جامعه در این حرکت زیبا و ستودنی بی بدیل و نمونه بود. موج کمک های مردمی در طول روزهای اول بسیار بالا بود و تا ماه ها ادامه داشت و این انسجام و وحدت از سرمایه های اجتماعی است که باید در تمامی بخش ها تقویت و به کار گرفته شود.
به حق هموطنان گل کاشتند و سنگ تمام گذاشتند که باید به این همت و همبستگی و همراهی و عشق و اراده درود فرستاد و در یک جمله بیان کرد: درود به عزت و شرف و غیرتتان.
- ما برای وصل کردن آمدیم
- نی برای فصل کردن
چرا که نمی شود آسان از کنار این همه اراده، همدلی و همبستگی و عزت و مهربانی گذشت. مردم مناطق مختلف ایران و به ویژه مناطق کُردنشین، کرمانشاه را پایتخت زندگی و اتحاد و عزت و همدلی و نوع دوستی کردند و تن لرزیده را گرما دادند و با این اقداماتشان زلزله را برای همیشه تاریخ شرمنده کردند و عشق، همدلی، ایثار و حضوری به یادماندنی را به برای فرزندان و آیندگان این دیار به ثبت رساندند.
هم اکنون ۹ سال از آن شامگاه شوم می گذرد. با وجود آنکه حجم زیادی از ویرانه های زلزله بازسازی و نوسازی شده اند ولی این مناطق هنوز درد توسعه نیافتگی، یک رفاه و معیشت حداقلی را به همراه دارند.
فردا روشن است…آینده با قلبی تپنده چشم به راه شیرین و فرهاد های دیار “هۆره” است، به آدم ها «دوستت دارم» را نوید می دهد، آبادانی و گریه نوزدان دلیر و سازنده این خاک را مژده می دهد. دوستت دارم کرمانشاه را فریاد می زند و می گوید: دوستت دارم که با کوهی از زخم، همچنان راست قامت و سربلند ایستاده ای و می دانم سرافراز می مانی دیار کورد پرورم.
- کوردهواری ئهی وڵاته جوانهکهم
- ڕۆڵهکهم خێزانهکهم باوانهکهم
- ئهی ئهوانهی قهت لهبیرم ناچنهوه
- ئێسته بمبینن ئهرێ دهمناسنهوه
- دیم ببینم نیشتمان و زێدهکهم
- دیم ببینم خزم و کاک و دێدهکهم
- تا بمێنێ نووری چاو و هێزی پێم
- دیم و دیم و دێم و دێم و دێم و دیم
- دیم ههتا ههمبێ بڕست و بیر و هۆش
- گهر گلاشم کوردهواری و ئێوه خۆش(هێمن)
آری بیستون و زاگرس، دالاهو، قندیل، نەکەرۆز و آبیدر استوار و برقرارند زیرا کردستان زنده و تپنده و پویا و استوار است. مردم کُرد بارها فرو افتادن و برخاستن را تجربه کرده اند و این خود آزمونی دیگر در سرافرازی آنها بود و همچنان “هۆره” چرین عشق و زندگیشان برای فرزندان فردا قلب و روحمان را صیقل می دهد.
یحیی صمدی/۲۱آبان/سنندج




